WESOŁE KUMOSZKI Z WINDSORU


William Szekspir (przekład Stanisław Barańczak)

Reżyseria: Jacek Głomb

Scenografia: Małgorzata Bulanda

Muzyka: Bartosz Straburzyński

Ruch sceniczny: Witold Jurewicz

Asystent reżysera: Beata Chorążykiewicz

Występują:

  • Beata Chorążykiewicz
  • Joanna Ginda
  • Marta Karmowska (gościnnie)
  • Anna Łaniewska
  • Kamila Pietrzak-Polakiewicz
  • Michał Anioł
  • Bartosz Bandura
  • Remigiusz Kriese (gościnnie)
  • Hubert Kułacz (gościnnie)
  • Jan Mierzyński
  • Artur Nełkowski
  • Maciej Radziwanowski
  • Krzysztof Tuchalski
  • Cezary Żołyński
  • Kacper Andruszczak (młodzież ze Studia Teatralnego)
  • Kuba Zienkiewicz/Kamil Szpakowski (młodzież ze Studia Teatralnego)

RECENZJE

Dwie na jednego? Sir John Falstaff musiał polec

Szekspirowi by się spodobało

 „Wesołe kumoszki z Windsoru” to komedia, a przy tym jedyne dzieło dramatyczne Williama Szekspira osadzone dokładnie w czasie i miejscu, w których żył jego autor. Najważniejszy wątek sztuki dotyczy szlachetnie urodzonego Johna Falstaffa, światowca i podrywacza, który po przybyciu na prowincję postanawia zauroczyć i uwieść równocześnie dwie zamężne mieszczki. Nie wie jednak, że obie są przyjaciółkami, które szybko rozszyfrowują jego zamiary i przechodzą do kontrakcji. Postanawiają zemścić się na nim, robiąc mu serię żartów. Zdaniem literaturoznawców, oprócz wielkiej siły komicznej, to mistrzowski portret obyczajowości epoki.

Nie ma tekstu Szekspira, w którym byłoby tak wiele komicznych typów i to nie tylko wśród tzw. głównych postaci: Pani Chybcik, Abraham Mizerek, Piotr Tuman no i absolutni tip–top czyli walijski ksiądz Hugo Evans i francuski doktor Caius. W doskonałym, bo błyskotliwym i szalenie dowcipnym tłumaczeniu Stanisława Barańczaka ich kwestie brzmią fenomenalnie.